Ya Ümitlerim de Olmasa?

İsmail bizim komşumuzun oğluydu. Çocukluğumuz birlikte geçmişti aynı okula gitmiş hatta aynı sınıfta okumuştuk 23 yaşında dinini en güzel şekilde yaşayan yaşayışı kadar sohbetleri nasihatleri ile de yol göstermeye çalışan Hakka çağıran doğru sözlü güzel yürekli bir kardeşimizdi Mahalle halkı ondan razıydı ve çok sevilirdi şimdiye kadar elinden dilinden kimseye zarar gelmemişti 20 gün önce trafik kazası geçirdi bir hafta yoğun bakımda kaldı hayalleri vardı geleceğe dair ümitleri herkes dua ediyordu İsmail’e bir şey olmasın yürekler yanmasın benim odamın penceresi İsmail'lerin bahçesine bakıyordu bir hafta boyunca en ufak sese bile kalkıp acaba İsmail’e bir şey mi oldu endişesiyle bakardım ve dua ederdim Allah’ım ben dayanamıyorum İsmail’e bir şey olursa annesi babası nasıl dayanır diyordum bir hafta sonunda dalmışım ki sesler çoğalmaya başladı hızla kalkıp pencereden batığımda insanlar toplanmış ve tam ortada yeşil örtüyle sarılmış tabut duruyordu. Beynim çıkıp tavana yapışmadı diye hala Hamd ediyorum Rabbime şok olmuştum odadan çıkmak istiyorum sanki her yer duvar kapıyı bulamıyordum kapıyı açıp koşarak gittiğimde herkes ağlıyor bağırıyor feryat ediyordu. Ama kimsenin de elinden bir şey gelmiyordu . Annesi geldi ayakta zor duruyordu İsmail’ine son kez baktı yürüyemedi iki kadın koluna girip sürükleyerek götürdüler ben tabuta bakıyordum bir an sanki sesler kesildi sadece tabut ve ben vardım hatta tabutun içinde İsmail de yoktu ben vardım. Ölüm onu hiç ummadığı bir anda yakalamıştı hayaller yarım kalmıştı öldüğüne inanmak istemiyordum ama Rabbim emanetini almıştı .

 Hocam bir gün sohbetinde anlatmıştı ki  bebek dünyaya geldiğinde ağlar kendini öldüm sanar oysa o ölmemiştir dört büklüm olduğu anne karnından daha ferah geniş dünyaya gözlerini açmıştır ölümde öyledir biz öldü deriz ama o kabir kapısından geçip Ahret hayatına doğmuştur. Ve orda kim ne yapmışsa zerre kadar iyilik yada zerre kadar kötülük onu bulacaktır cehennemde ateşte yoktur herkes pikniğe hazırlanır gibi hazırlanacak ve ateşini de yanında götürecektir ne kadarına dayana biliyorsanız o kadar ateş toplayın derdi Alemlerin Rabbi çok adaletlidir. Şimdi İsmail Ahret hayatına doğmuştu beklide mutluydu biz ağlıyorduk sonra 5-6 kişi omuzlarına aldı camiye doğru ilerlediler yaşadığı büyüdüğü yerlerden son kez geçiyordu ağlamaların dövünmelerin ona faydası yoktu bizi duymuyordu. Eve girdik annesi İsmail’im diyordu İsmail’im Allah seni benden daha çok sevmiş ki yanına aldı. Bana da sabrını verdi yoksa ben sana dayanamazdım diyordu .Aradan biraz zaman   geçti öğle ezanı okundu İsmail’in annesi zor bela kalktı abdestini aldı namaza durdu bende yanında namaza durdum ben ondan önce bitirdim o ayakta zor duruyor secdelerden çabuk kalkamıyordu onu seyrettim Ne güzel bir teslimiyetti oğlu ölmüştü Rabbi oğlunu almıştı o acıların en derinini yaşıyordu ve yine sığınılacak yer olarak Rabbine koşuyordu kime isyan edecekti ki yoktu da başka biri verende O değimliydi?  Bana döndü dua et kızım dedi belki Allah senin duan yüzü suyu hürmetine İsmail’ime acırda ona kabir azabı tattırmaz ben ağlamaya başladım ağlama dedi dua et ölsekte öldürülsekte dönüş Rabbimizedir kaçış yoktur ..Kadına hayran kalmıştım ne güzel bir tefekkür örneği ne güzel bir sabırdı. Bu hale gelmek içinde yanmak lazımdı yürekteki yangın büyükse su aciz kalmışsa daha büyük en büyük yangınlar çıkarmalıydı yürekte yanacak bir şey kalmazsa zaten kendiliğinden sönmeye mahkum olacaktı bir orman yangınından sonra o ormanda kelebekler uçmazsa çiçekler açmazsa yanan kor olan sonra kül olan sır olan yürekte de dünya sevgisi, ilgisi, neşesi,muhabbeti olmayacaktı. Rabbim Aşkının ateşine talibim yak beni ki içimdeki küçük yangınlar sönmeye mahkum olsun Sen’in ateşin karşısında aciz kalsın Allah’ım benden razı ol benden razı olarak  canımı al İsmail kardeşime ve bütün ölmüşlerimize de rahmet et acı onlara Sen acımazsan bizim ağlamamız acımamız fayda vermez …

Her nefis ölümü tadıcıdır. Biz sizi, şerle de, hayırla da deneyerek imtihan ediyoruz ve siz bize döndürüleceksiniz. (Enbiya Suresi,35)